Nieuwste Mies

Verandering van spijs doet eten. Daarom kochten wij twintig jaar geleden nogal impulsief een ander huis. Het was ons op voorhand bekend dat de renovatie en verbouwing veel tijd en geld zou kosten. Avontuurlijk als wij ook toen al waren, lieten we ons daar niet door afschrikken. De handen van echtgenoot Mees jeukten enorm om van dit bouwval een klein paleisje voor zijn gezin te maken. Een leuke bijkomstigheid was, dat het huis op drie meter afstand van een drukke spoorlijn lag. Iedere acht minuten raasde er een intercity trein langs. In de nachtelijke uren kwam daar wat anders voor in de plaats: met de regelmaat der klok passeerde dan een goederentrein, vaak beladen met rammelende auto’s op gigantische trailers. Mees had er geen problemen mee en vond het zelfs cool om daar te gaan wonen. Ook toen was hij al gek van treinen.
Tijdens de verbouwing woonden wij in een geleende caravan. De kinderen vonden het prachtig. Gedurende zeven rommelige maanden lapten we normale huisregels aan onze modderlaarzen en leefden wij als een stelletje vrijbuiters.

Op een mooie, warme dag in september kon Mees mededelen dat het huis helemaal klaar was voor bewoning. Omdat onze financiële reserves uitgeput waren, ontbraken de middelen om de elektriciteitrekening te betalen en sloot men ons af van de toelevering. Het leven zonder stroom stuitte op heel wat beperkingen, zodat Mees naarstig op zoek ging naar een alternatieve stroomvoorziening. Aangezien we vlak bij een elektraleiding woonden die de treinen deed rijden, tapte hij een draadje af naar ons nieuwe huis. Helaas bleek dat 1500 Volt toch teveel van het goede was, zodat alle elektrische apparaten opgeblazen werden door het veel te hoge voltage. Nadat wij ons hele onderkomen opnieuw hadden voorzien van nieuwe apparatuur, leek het Mees beter om stroom af te tappen van de stroomvoorziening voor de seinen en wissels. Die had immers een veel lager voltage. Dat had wel tot gevolg dat ik geen elektra had als de seinen en wissels in werking werden gesteld. Maar een kniesoor die daar een probleem van maakte. Een leuke bijkomstigheid was, dat het niet nodig was om klokken en wekkers aan te schaffen. Wij leefden bij de gratie van de passerende treinen. Dat werd anders toen de Nederlandse Spoorwegen te kampen kreeg met veelvuldige vertragingen.

In het huis dienden wel veel aanpassingen gedaan te worden. Door het voortdurend trillen, wanneer er een trein langs sjeesde, vond er vaak een verandering van plek plaats van de snuisterijen en schilderijen. Om dat te voorkomen, plakten wij die dingen met tweezijdig plakband vast op de hun toebedeelde plaats. Steeds nieuw servies kopen, doordat het van de planken trilden, werd een kostbare geschiedenis. Mees verhielp dit ongemak door voor elke plank een latje te timmeren en voorkwam zodoende dat de hele inhoud aan diggelen viel. Als wij namelijk onze bezoekers een kop koffie wilden aanbieden, kregen zij altijd twee halve kopjes omdat de koffie er anders over heen zou klotsen bij een passerende trein. Vandaar dat wij extra zuinig moesten zijn op ons servies. Gevoelige elektronische apparatuur, zoals computer en televisie, stonden op een schuimrubber matje om ze een vroegtijdige dood te besparen. Door de aanhoudende trillingen gebeurde het regelmatig dat er een raam sneuvelde en was het glas van het aquarium ook al gesprongen, dit tot groot verdriet van onze kinderen. Deze stumpers hadden het toch al niet getroffen met ons nieuwe onderkomen, want een spelletje mikado was onmogelijk. Probeer eens een toren van blokken te bouwen in een altijd bewegend huis en het zal duidelijk zijn dat, voor de kinderen, de pret om daar te wonen er al vlug af was. Tranen met tuiten hebben ze gehuild en ons gesmeekt om naar een appartement in een groot stabiel flatgebouw te verhuizen. Wij gingen niet in op hun smeekbeden.

Toen Mees niets meer te klussen had, sloeg de verveling bij hem toe. Tot hij op een dag iets in elkaar had geprutst waarmee hij automobilisten kon pesten. Vanuit het zolderraam kon hij met een zelfgemaakte afstandsbediening de spoorbomen openen, maar ook sluiten. Dat had tot gevolg dat de weggebruikers van deze overgang een petitie bij de spoorwegen gingen indienen om een tunnel of brug te bouwen. De passage van de rails zou dan in alle veiligheid kunnen plaatsvinden en werd de wachttijd voor een dichte slagboom gereduceerd tot nul. De petitie werd ingewilligd zodat Mees de autobezitters niet langer meer kon plagen. Dan maar wat anders verzinnen, moest hij gedacht hebben, want enkele weken later had hij een ouderwets seinarm gemaakt. Ook dat ding kon hij te pas en te onpas op afstand bedienen. Voor de treinmachinisten bracht dat natuurlijk veel verwarring met zich mee omdat ze opeens moesten stoppen op een plek waar normaal 140 km. per uur gereden moest worden.

Toen alle kinderen op eigen benen waren gaan staan, overstemde het lawaai van het kibbelende grut of hun blèrende gettoblasters niet langer de herrie van de treinen. Het drong toen pas tot ons door hoeveel decibel een passerende trein teweeg bracht. Een beschadiging aan ons gehoororgaan was het gevolg. We besloten om nogmaals te verhuizen. Nu wonen wij in een zeer stille omgeving, zeker als wij ons gehoorapparaat uit zetten.

(Voor het verzinnen van dit verhaal heb ik mijn duim helemaal leeggezogen.
Iedere gelijkenis met een bestaande situatie berust op louter toeval).